چرا به حضرت عباس (ع) باب الحوائج می گویند؟

به گزارش مجله افتخار، کارشناس تاریخ اسلام گفت: شخصیت حضرت عباس(ع) مجموعه ای از تمام فضیلت ها را در برمی گیرد. از نظر علم، عمل، اخلاق و ایمان آن حضرت شخصیت برجسته ای بودند.

چرا به حضرت عباس (ع) باب الحوائج می گویند؟

به گزارش گروه رسانه های دیگر خبرگزاری مجله افتخار، حضرت عباس (ع) دلاورترین شهید در صحرای کربلاست که با رشادت هایش در صحنه نبرد، باعث شد همچنان اسلام زنده بماند.

ایشان در سال 26 هجری قمری، چشم به جهان گگردد. مادر گرامی شان فاطمه، دختر حزام بن خالدبن ربیعه بن عامر کلبی و کنیه اش (ام البنین) بود. چند سال پس از شهادت حضرت فاطمه (س) بود که امیرالمومنین (ع) از برادرش عقیل، درخواست کرد زنی را از دودمانی شجاع برای او خواستگاری کند.

در این زمان او فاطمه کلابیه (ام البنین) را برای آن حضرت خواستگاری کرد و ازدواج صورت گرفت. امیرالمومنین (ع) از این بانوی گرامی، صاحب چهار پسر به نام های عباس، عثمان، جعفر و عبدالله شد.

عباس (ع) از برادران دیگرش بزرگ تر بود و هر چهار برادر به امام خویش، حسین (ع) وفادار بودند و در روز عاشورا در راه آن امام جان خود را نثار کردند.

حضرت عباس (ع) در خانه ای زاده شد که صندلی دانش و حکمت بود. به طوری که ایشان از محضر امیرمومنان (ع) و امام حسن (ع) و امام حسین (ع) کسب فیض کردند و از مقام والای علمی بهره مند شدند. از خاندان عصمت (ع) در خصوص حضرت عباس (ع) نقل شده است که فرموده اند: زق العلم زقا، یعنی همان طور که پرنده به جوجه خود مستقیماً غذا می دهد، اهل بیت (ع) نیز مستقیماً به آن حضرت علوم و اسرار را آموختند.

علامه محقق، شیخ عبدالله ممقانی، نیز در کتاب نفیس تنقیح المقال، در خصوص مقام علمی و معنوی ایشان گفته است: آن جناب از فرزندان فقیه و دانشمندان ائمه (ع) و شخصیتی عادل، مورد اعتماد، با تقوا و پاک بود.

چرا اطلاعات دقیقی از سردار بزرگ عاشورا در دست نیست؟

محمدحسین رجبی دوانی، کارشناس تاریخ اسلام با بیان اینکه از زندگی حضرت ابوالفضل (ع) تا قبل از حادثه کربلا اطلاعات چندانی در دسترس نیست گفت: تا قبل از کربلا و روایت های مربوط به شهادت اطلاعات دقیقی از طول زندگی حضرت عباس (ع) وجود ندارد.

آنچه از این حضرت بر جای مانده این است که همسر ایشان، دختر عبدالله ابن عباس بود؛ اما اینکه زندگی ایشان چگونه می گذشت و چه اموراتی داشتند اطلاعات دقیقی وجود ندارد. حتی درباره تعداد فرزندان حضرت ابوالفضل (ع) نیز اختلاف نظر وجود دارد.

رجبی دوانی یکی از دلایلی که موجب شده اطلاعات دقیقی از زندگی آن حضرت باقی نماند را به خاطر فشار و تعقیبی که شیعه و پیروان اهل بیت (ع) دچار آن بودند دانست و شرح داد: متاسفانه به سبب آنکه همواره شیعه و پیروان اهل بیت (ع) در فشار، تعقیب و تقیه بودند؛ نتوانستند نکاتی ارزشمند از زوایای مختلف شخصیت های بزرگ خود ثبت و ضبط نمایند و آن ها را به یادگار بگذارند. از جمله درباره سردار بزرگ عاشورا و شخصیت بزرگ حضرت ابوالفضل (ع).

وی اضافه کرد: درباره وجود مقدس ایشان جز موارد اندکی که به کلیات اشاره دارد اطلاعی در دست نداریم. مگر در ارتباط با واقعه جانسوز کربلا و نقش بزرگ و موثر آن حضرت در کمک و فداکاری نسبت به امام حسین (ع).

این کارشناس تاریخ اسلام با بیان اینکه حضرت عباس (ع) از نظر علم، عمل، اخلاق و ایمان شخصیت برجسته ای داشتند، گفت: شخصیت حضرت عباس (ع)؛ مجموعه ای از تمام فضیلت ها را در برمی گیرد. از نظر علم، عمل، اخلاق و ایمان آن حضرت شخصیت برجسته ای بودند و می دانیم که کنیه آن حضرت ابوالفضل است.

هرچند عده ای گفته اند ایشان فرزندی به نام فضل داشته که به نام او آن حضرت را ابوالفضل خوانده اند؛ اما اگر فرزندی به این نام نداشته باشد این کنیه بسیار با مسمایی است که تمام فضیلت ها را در خود گردآورده است.

عابد و زاهد بودن؛ ویژگی شاخص حضرت عباس (ع)

رجبی دوانی، عابد و زاهد بودن حضرت عباس (ع) را از دیگر ویژگی های شاخص ایشان دانست و گفت: آن حضرت بسیار عابد و زاهد بود.

اگر چه دست پرورده سه معصوم بزرگ الشأن امیرالمومنین، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) بوده با این حال عنایت ویژه الهی نیز با آن حضرت بوده و به همین منظور عالم برجسته ای بار آمدند و در کنار علم بسیار؛ به عبادت فراوان نیز مشغول بودند؛ لذا گفته شده که پیشانی حضرت عباس (ع) در اثر کثرت سجده و عبادت های فراوان اثر سجده ها را در خود داشته است.

مطیع کامل اوامر امام علی (ع) بودن، خصیصه دیگر آن بزرگوار است که رجبی دوانی به آن اشاره کرد و اضافه کرد: نکته دیگر که درباره حضرت عباس (ع) ضروری است گفته گردد احترام فوق العاده آن حضرت به بزرگان خود مانند پدر و برادران خویش است. به خوبی دیده می گردد که این حضرت مطیع کامل اوامر امام علی (ع) بودند.

درباره یکی از فرزندان امیرالمومنین علی (ع) داریم که در جنگ صفین به نوعی گلایه ای دارد از پدر بزرگوار خود که چرا امام حسن (ع) و امام حسین (ع) را کنار خود نگاه داشته و به میدان رزم نمی فرستند، اما من که برادر آن ها هستم را چند بار به کام مرگ فرستادند.

چنین مواردی که نشان تردید باشد در اعتقاد و باور حضرت عباس (ع) نسبت به فرامین پدر بزرگوارش یا دو امام بزرگ بر او باشد را هرگز نمی بینیم. آن بزرگوار چنان یقین و اعتقاد کامل به امر امامت پدر و برادران بزرگوارش داشته که ذوب در ولایت آن امامان بزرگ الشان بودند و این مسئله را در قیام حضرت سیدالشهدا (ع) و ایثار، جانبازی و اطاعت کامل حضرت عباس (ع) به شکل تکامل یافته اش می بینیم که نشان از معرفت و شناخت کامل آن حضرت به امام زمانش دارد.

حضرت عباس (ع)، گره گشای مسائل

یکی از القاب حضرت ابوالفضل (ع) باب الجوائج است، رجبی دوانی در این خصوص گفت: می دانیم که لقب معروف حضرت عباس (ع) باب الحوائج است. یعنی کسی که به سبب صندلیش نزد خداوند می توان با توسل به او گره ها از مسائل را باز کرد.

به تعبیر دیگر حضرت عباس (ع) کرامات فراوان دارد. طبیعی است که یک چنین صندلیی صرفاً به خاطر جانبازی بزرگ حضرت عباس (ع) در کربلا حاصل نشده است. چرا که خیلی افراد دیگری در کربلا بودند که برای امامشان جانفشانی و ایثار کردند. از جمله سه برادر دیگر حضرت عباس (ع)؛ اما اینکه حضرت چنین صندلی ویژه ای یافته است به سبب دارا بودن خصایص و فضیلت هایش در دوران زندگی بوده است.

این کارشناس تاریخ اسلام اضافه کرد: قطعاً حضرت ابوالفضل (ع) در دوران زندگی خود مانند پدر خویش به گره گشایی در کار دیگران و برطرف مسائل و حوائج مردم می پرداخته است که خداوند برای آن حضرت این وجه بزرگ را پس از شهادتش تا جهان جهانست قائل شده که هر کس دست احتیاج به سوی درگاه الهی با وسیله قرار دادن حضرت عباس (ع) دراز کند ناامید باز نخواهد گشت.

رجبی دوانی با اشاره به لقبی که امام صادق (ع) با عنوان عبدصالح یعنی بنده شایسته خداوند به حضرت ابوالفضل می دهند، گفت: حضرت عباس (ع) به سبب عظمت شخصیت و زندگی سالم و الهی که مورد نظر و خرسندی ذات اقدس الهی است به چنان صندلیی می رسد که در زیارت مأثوره از امام صادق (ع) آن حضرت را عبد صالح خداوند می خوانند.

امام صادق (ع) در شروع زیارت حضرت عباس (ع) او را این چنین مورد خطاب قرار می دهند: السلام علیک ای ها العبد الصالح سلام بر تو ای بنده شایسته خدا. می دانیم بالاترین مقام برای اولیای الهی آن است که به مقام عبودیت و بندگی خدا نائل شوند.

حضرت عباس (ع) نیز از زبان امام معصوم و حجت بزرگ خداوند؛ عبد صالح تلقی شدند. این موضوع نشان دهنده این است که حضرت عباس (ع) در تمام دوران زندگی خود به گونه ای عمل نموده است که از منظر امام؛ او فردی است شایسته مقامی که انبیا و اولیای برجسته الهی برای او قائل شدند.

القابی که حضرت عباس به آن ها شناخته می شوند

قمر بنی هاشم: بهره مندی بسیار عباس از جمال و جلال و سیمای سپید و زیبا و سیرت سبز و نورانی، زمینه ساز این لقب است.

باب الحوائج: کریمی از دودمان کریمان که، چون حاجتمندی سوی او روی کند، خواسته هایش را برآورده می سازد.

طیار: بیانگر مقام و عظمت حضرت عباس (ع) در فضای عالم قدس و بهشت جاودان است.

الشهید: شهادت، که نشان نمایان ابوالفضل (ع) است و در چهره حیات او درخشندگی بسیار دارد، زمینه ساز این لقب است.

سقا: دلاوری عباس در صحنه های حیرت آور آب رسانی به تشنگان، سبب این لقب شد.

عبد صالح: لقبی که حضرت صادق (ع) در زیارت عموی گرانقدرش بدان اشاره دارد.

سپه سالار: صاحب لواء یا سپه سالار لقب بزرگترین شخصیت نظامی است و عباس در روز عاشورا این لقب را از آن خود ساخت.

پرچمدار و علمدار: یادآور دلاوی و حفظ لشکر در برابر دشمن است. علمداری عباس (ع) این لقب را برایش به ارمغان آورد.

ابوقربه (صاحب مشک)، عمید (یاور دین خدا)، سفیر (نماینده حجت خدا)، صابر (صبور)، محتسب (به حساب خدا گذارنده کوشش ها)، مواسی (جانباز و مدافع حق)، مستعجل (کوششگری مهربان در برآوردن حاجات دیگران) و … از دیگر لقب های حضرت ابوالفضل العباس (ع) است.

منبع: مهر

4129/

منبع: خبرگزاری دانشگاه آزاد آنا
انتشار: 22 مهر 1399 بروزرسانی: 22 مهر 1399 گردآورنده: persianproud.ir شناسه مطلب: 1138

به "چرا به حضرت عباس (ع) باب الحوائج می گویند؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "چرا به حضرت عباس (ع) باب الحوائج می گویند؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید